Elke samenleving heeft regels die ooit zijn bedacht met goede redenen. Soms verandert de maatschappij zodanig dat men niet meer weet waarom er ooit bepaalde regels zijn opgesteld of nog erger, het boeit men niet waarom bepaalde regels zijn bedacht. Bijvoorbeeld, een hond aan de lijn. Waarom zou dat nou moeten? “Mijn hond schijt niet op straat, die zoekt altijd een stukje gras.” Of: “Nee, mijn hond bijt niet hoor, en hij springt graag vlak voor je fiets langs, vindt ie leuk.” Nog een giller: “Mijn hond moet leren gehoorzamen.”
Tja, en dus laten steeds meer mensen de hond los lopen. Nu is de hond gezegend met een miniscuul stukje hersens, genoeg om hem te helpen om eten te schooien en aan te leren dat hij buiten moet poepen. De baasjes zijn meestal voorzien van een wat grotere schedel waarin wat meer hersens passen dan in een hondenkop. Maar dat staat meestal op non-actief. De hond mag dus los want aan de lijn is zielig. Nu vindt de hond het juist erg prettig dat hij aan de lijn mag want dat betekent dat iemand anders de baas is en dat de hond zich dus nergens druk om hoeft te maken. Zodra de lijn losgaat wordt er eigenlijk tegen de hond gezegd: “Kijk, hier heb je de vrijheid, jij bent nu de baas!” En die hond snapt daarna niet waarom het baasje zo staat te schreeuwen tegen hem. “Wodan! HIERRRRRRRRRRR!” Je had de hond toch zijn vrijheid gegeven?
En als ik weer iemand zie schreeuwen tegen zijn hond dat die als de sodemieter terug moet komen, dan denk ik: “Kijk, een loslopende mens. De hond zou beter moeten weten en hem weer gaan aanlijnen.”
Na een jarenlange ervaring in programmeren en webdesign wordt deze blog gevuld met artikelen die gerelateerd zijn aan internet. Daarnaast bij vlagen een column of een mooie foto.